Ο χρόνος ως δάσκαλος και κριτής

Ο χρόνος είναι το πιο αμετάκλητο και αδιαπραγμάτευτο μέτρο της ζωής μας. Καθώς περνά, δεν ρωτάει κανέναν και δεν κάνει διακρίσεις. Υπάρχουν όμως δύο όψεις του που μας ενδιαφέρουν ιδιαίτερα: ο χρόνος ως δάσκαλος και ο χρόνος ως κριτής.

Ως δάσκαλος, ο χρόνος προσφέρει σοφία και εμπειρία. Μέσα από τα λάθη μας, τις αποτυχίες αλλά και τις επιτυχίες, μας διδάσκει να κατανοούμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους γύρω μας. Κάθε στιγμή που περνά, κάθε γεγονός που ζούμε, αποτελεί ένα μάθημα αν μπορέσουμε να το αφομοιώσουμε. Η υπομονή και η παρατήρηση είναι δύο από τα μεγαλύτερα διδάγματα του χρόνου· μας μαθαίνει ότι τίποτα σημαντικό δεν έρχεται βιαστικά και ότι η ωρίμανση χρειάζεται χρόνο.

Ως κριτής, ο χρόνος δεν συγχωρεί. Οι πράξεις μας, οι επιλογές μας και η ηθική μας στάση εκτίθενται στη δοκιμασία του. Ο χρόνος αποκαλύπτει τα ψεύτικα και τις υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, ενώ ανταμείβει την ειλικρίνεια και τη συνέπεια. Ό,τι σήμερα μοιάζει ασήμαντο, μπορεί αύριο να φανεί καθοριστικό και ό,τι σήμερα θεωρείται μεγάλος θρίαμβος, αύριο να ξεχαστεί αν δεν είχε βάθος ή αξία.

Η σχέση μας με τον χρόνο καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και τον τρόπο που ζούμε. Όποιος σέβεται τον χρόνο και μαθαίνει από αυτόν, αποκτά την ικανότητα να ζει πιο συνειδητά και να παίρνει σοφότερες αποφάσεις. Όποιος τον αγνοεί ή τον υποτιμά, αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεών του αργά ή γρήγορα.

Στο τέλος, ο χρόνος είναι και δάσκαλος και κριτής, αλλά πάντοτε δίκαιος. Δίνει σε όλους μας τις ίδιες ώρες, τα ίδια λεπτά, τα ίδια δευτερόλεπτα· η διαφορά έγκειται στο πώς τα χρησιμοποιούμε. Η σοφία δεν είναι άλλη από την ικανότητα να ακούμε τα μαθήματα του χρόνου και να ζούμε με την επίγνωση ότι κάποια στιγμή όλα θα κριθούν, είτε από εμάς είτε από τον ίδιο τον χρόνο.