Όταν η Βουλή θυμίζει τηλεοπτικό πάνελ

Επειδή ανήκω σε εκείνη τη γενιά που μεγάλωσε παρακολουθώντας στη Βουλή πραγματικές πολιτικές αντιπαραθέσεις — συγκρούσεις σκληρές, αλλά τεκμηριωμένες, με επιχειρήματα και βαρύτητα — δεν μπορώ παρά να ομολογήσω το σοκ. Ποτέ, μα ποτέ, η «καρδιά της Ελλάδας» δεν είχε φτάσει σε τόσο χαμηλό επίπεδο πολιτικού λόγου όσο αυτό που είδαμε, στις εκφράσεις που αντάλλαξαν Κωνσταντοπούλου και Γεωργιάδης.

Και ας είμαστε ειλικρινείς: δεν ήταν μια «κακή στιγμή».
Ήταν η απόδειξη πως ο πολιτικός μας πολιτισμός έχει καταρρεύσει. Ένα σύστημα που εδώ και χρόνια δεν παράγει πολιτική, δεν παράγει λύσεις, δεν παράγει πρόοδο – παράγει μόνο θόρυβο, εντάσεις και ένα διαρκές reality show για να διατηρείται στην επικαιρότητα.

Η Βουλή — ο ναός της Δημοκρατίας — θυμίζει πλέον περισσότερο τηλεοπτικό πάνελ χαμηλής στάθμης. Όχι επειδή οι διαφωνίες δεν πρέπει να είναι σκληρές, αλλά επειδή η ποιότητα έχει εξαφανιστεί. Η αντιπαράθεση δεν αφορά ιδέες, αλλά ύβρεις. Δεν αφορά πολιτικές θέσεις, αλλά προσωπικές επιθέσεις. Δεν αφορά την Ελλάδα, αλλά το εγώ και το χειροκρότημα των κομματικών στρατών.

Το θλιβερότερο; Ότι όλα αυτά δεν είναι τυχαία.
Είναι το αποτέλεσμα ενός πολιτικού προσωπικού που:
– δεν σέβεται τον θεσμό που υπηρετεί,
– δεν αντιλαμβάνεται το βάρος της ευθύνης του,
– δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος μιας κοινωνίας που ζητά σοβαρότητα και λύσεις.

Κι όμως, υπάρχει κάτι ακόμη χειρότερο: ότι τα έχουμε συνηθίσει. Ότι όσα χθες θα θεωρούσαμε αδιανόητα, σήμερα τα παρακολουθούμε με αδιαφορία, σαν ένα ακόμη επεισόδιο μιας κακογραμμένης σειράς. Όταν η κοινοβουλευτική διαδικασία καταντά μόστρα και προσωπικό ξεκατίνιασμα, η Δημοκρατία δεν λειτουργεί, απλώς προσποιείται ότι λειτουργεί.

Και όσο αυτό συνεχίζεται, τόσο ο θυμός των πολιτών θα μετατρέπεται σε απόσυρση και αδιαφορία — το πιο επικίνδυνο στάδιο για κάθε δημοκρατικό πολίτευμα.

Η χώρα δεν χρειάζεται άλλον θόρυβο. Χρειάζεται πολιτική. Και κυρίως, χρειάζεται πολιτικούς αντάξιους του ρόλου τους.