Η Βάρδα Ηλείας… ένας τόπος που δεν φωνάζει, μα ψιθυρίζει. Στην άκρη της Δυτικής Ελλάδας, κοντά στη θάλασσα μα και ριζωμένη στη γη, είναι σαν μια ήρεμη ανάσα ανάμεσα στον κάμπο και το κύμα. Τα απογεύματά της μοσχοβολούν γιασεμί και νοτισμένο χώμα, και οι άνθρωποί της κρατούν ακόμα εκείνο το ντόμπρο βλέμμα που δε φοβάται να σε κοιτάξει κατάματα.
Η Βάρδα δεν είναι μόνο ησυχία – είναι κι ένα σταυροδρόμι. Εδώ τέμνονται παλιές μνήμες και σύγχρονοι δρόμοι· εδώ το τραίνο κουβαλούσε άλλοτε την ελπίδα και τα καλοκαίρια χρωματίζονταν με το χρυσάφι του σιταριού και το βαθύ πράσινο της ελιάς.
Μια βόλτα στον κεντρικό δρόμο, ένας καφές στην πλατεία, μια ματιά στον ορίζοντα που οδηγεί προς την Κυλλήνη ή την Ανδραβίδα – όλα θυμίζουν πως, ακόμα κι αν αλλάζουν οι καιροί, υπάρχουν μέρη που κρατούν χαρακτήρα. Που λένε «είμαι εδώ» χωρίς φασαρία, με το βάρος της απλότητας και τη δύναμη της γης.
Η Βάρδα είναι από εκείνα τα μέρη που δεν τα ξεχνάς εύκολα – όχι γιατί φωνάζουν, αλλά γιατί σε αγγίζουν ήσυχα, βαθιά, αληθινά.